Rachunek węglowy, nie kompensacje.

Produkcja tekstyliów odpowiada za około 10% globalnych emisji dwutlenku węgla, czyli więcej niż międzynarodowy transport lotniczy i morski łącznie. Inicjatywa Fabrixa zajmuje się tym problemem w sposób strukturalny, a nie poprzez kompensację emisji, zmieniając to, co się produkuje, gdzie się to produkuje i w jakich ilościach, skupiając się bezpośrednio na trzech największych źródłach emisji: nadprodukcji, transporcie towarów na długich dystansach oraz energochłonnym barwieniu.

Według szacunków branżowych ilość niesprzedanej produkcji z sektora fast fashion wynosi około 30%, a na ten udział nadal przypada pełny ślad węglowy z całego cyklu życia – od uprawy bawełny, przez przetwórstwo, aż po transport – zanim trafi ona na śmietnik. Model produkcji na żądanie firmy Fabrixa polega na wytwarzaniu każdej sztuki dopiero po złożeniu zamówienia przez klienta, dzięki czemu koszty związane z nadprodukcją są strukturalnie zerowe, a nie jedynie ograniczone.

Transport towarowy w obrębie UE zmniejsza emisje związane z transportem o około 20 razy w porównaniu z typowym transportem morskim z Azji do UE w przypadku odzieży wysyłanej do Europy Północnej. Fabrixa realizuje dostawy z zakładów produkcyjnych w Portugalii, Hiszpanii i Holandii transportem drogowym lub kolejowym w ciągu 2–5 dni roboczych, zastępując tym samym trwający 4–6 tygodni transkontynentalny transport morski, jaki jest wymagany w przypadku odzieży sprowadzanej z Azji.

Nie, firma Fabrixa nie nabywa jednostek kompensacji emisji dwutlenku węgla ani nie twierdzi, że jest neutralna pod względem emisji dwutlenku węgla. Emisje związane z działalnością operacyjną istnieją i są bezpośrednio monitorowane, a nie kompensowane, a celem na rok 2030 jest zmiana procesów w kierunku zerowego bilansu operacyjnego, a nie osiągnięcie wyników netto poprzez zakup certyfikatów.

Portugalska sieć elektroenergetyczna opiera się w większości na odnawialnych źródłach energii, w tym na energii wodnej, wiatrowej i słonecznej, w przeciwieństwie do koszyka energetycznego opartego głównie na węglu, typowego dla głównych azjatyckich ośrodków produkcji tekstylnej. Ponieważ produkcja odzieży i tekstyliów domowych firmy Fabrixa odbywa się w Portugalii, Hiszpanii i Holandii, ten bardziej ekologiczny koszyk energetyczny obniża ślad węglowy na etapie produkcji, jeszcze przed uwzględnieniem jakiejkolwiek efektywności na poziomie procesów produkcyjnych.

Poprzez eliminowanie emisji, a nie ich kompensowanie. Produkcja każdej sztuki na zamówienie pozwala wyeliminować około 30% wyrobów, których branża „fast fashion” nigdy nie sprzedaje; produkcja na terenie UE zastępuje transport międzykontynentalny krótkimi przewozami krajowymi, co powoduje około 20-krotny spadek emisji związanych z transportem; a proces reaktywny z niewielkim zużyciem wody zmniejsza zużycie energii na etapie barwienia o 95% w porównaniu z barwieniem konwencjonalnym. Fabrixa wykorzystuje wszystkie trzy środki zamiast kupować certyfikaty kompensacyjne.